از اين همه آيات وروايات دفاع و نهى از منكر برداشت . و از نظر فقهى هم متون اسلامى ديگر از هر نظر مقدم است . به علاوه كه صحيفه سند صحيح روايتى ندارد . گر چه متن ادعيه در صحيفه گواه صحت آن است ليكن مقدمه آن كه اين جمله در آن است معلوم نيست . مبارزات ائمه عليهم السلام و شاگردانشان نوعاً در مسير همين خاصيت بزرگ بوده است . اين روايت هم نمىگويد كه احقاق حق يا ابطال باطل ننمائيد بلكه روايت مىگويد كسى كه در چنين راهى گام بر مىدارد مصائبش بسيار است و اين مصيبت براى ما گران است كه ببينيم كسانى احقاق حق و يا ابطال باطل مىنمايند و در راه رسيدن به حق و از بين بردن باطل به مصائبى گرفتار مىشوند ، و بنابراين معناى اين كه مصيبت او بر ما بيشتر مىشود اين است كه ناراحتى ما از مشكلات او بيشتر مىشود نه اين كه او نبايد اقدام كند . يك توجيه ديگر هم دارد و آن اين كه اين روايت حكايت بود و نبود است ، و ادلهء دفاع و نهى از منكر حكايت بايد و نبايد است . به عبارت ديگر ادلهء دفاع و نهى از منكر مىگويد بايد اقدام كنى و به نتيجه نيانديشى ! ليكن اين توجيه خيلى عاقلانه به نظر نمىرسد زيرا كار بى فائده معنى ندارد و بعيد است كه شارع دستور به يك كار بى فائده بدهد . مگر اين كه منظور اين باشد كه خود گفتن و اقدام فائده دارد .